Magnetron vervangen

Toen wij de keuken aanschaften, nam ik ook een magnetron erbij. Later dacht ik, wat een onzin eigenlijk, ik gebruik hem zelden. Hooguit om een keertje iets op te warmen of te ontdooien.

En na een paar jaar ging hij kapot. De keukenleverancier gaf telkens niet thuis, dus uiteindelijk maar met de fabrikant contact opgenomen. Er kwam een monteur. De garantie was dus voorbij en er was een zeer belangrijk onderdeel kapot. Dat repareren zou bijna net zoveel kosten als een nieuwe magnetron. Of ik wel even gelijk € 140,— onderzoekskosten wou pinnen.
Maar als ik een nieuwe magnetron kocht, werd dat er vanaf getrokken.
Nou, ja die monteur kon het ook niet helpen, die deed gewoon zijn werk.

Ik hoef geen nieuwe magnetron en uiteindelijk brachten we dat ding naar de milieustraat.
Nu zat ik dus met een gat in mijn keuken.

Ik was al van plan om het randje zwart te verven en een zwarte achterkant te maken, en dan wat mooie voorraadpotten of zo neer te zetten. Tot ik een paar keer een reclame van een mini-oven tegenkwam.

Ik verdiepte mij in dat ding en bekeek de enthousiaste aanprijzingen met een kritische blik. Twee vrolijke jonge ondernemers uit Amsterdam zijn in 2021 het bedrijf Safecourt begonnen. 
Ze verkopen stijlvolle keukenapparatuur en kookgerei die vrij zijn van PFAS, teflon en microplastics. Hun mini-oven ziet er een beetje jaren 50 uit. Niks digitaal, drie draaiknoppen.

Genaamd de Safecourt Kitchen PowerOven (6-in-1), het schijnt een bestseller te zijn.
Hij combineert de functies van mini-oven, airfryer en grill in één compact apparaat.

Dat PFAS- en teflonvrij spreekt me wel aan. Hij werkt met hete lucht i.p.v. straling, zoals een magnetron. Hij is supersnel.
Hij is er in gekke kleuren zoals roze en blauw, maar ook beige en zwart.

Dan de prijs. Het is niet goedkoop. De 'vrolijke jongens' maken slim gebruik van een bekende marketingstrategie. De psychologische adviesprijs zou bijna 300 euro zijn. Maar permanente deals, Herfst Deals, Verjaardagssale enz; de oven is continu afgeprijsd. Dus kan je wel aannemen dat dat de gewone prijs is. Ik kocht hem uiteindelijk voor 180 euro, wat best aan de prijs is.

Voor 1- en 2-persoonshuishoudens prima, maar voor een gezin veels te klein. Perfect voor ons om even broodjes voor de lunch af te bakken, want dat is zonde om de grote oven voor op te warmen. Deze mini-oven is in minder dan drie minuten op temperatuur. De airfryer-stand is ook handig. Ik heb al vegan bitterballen uitgeprobeerd en dat gaat prima. Ook heb ik een portie verse patat gemaakt, en dat viel niet tegen.

Nadelen?

Wat ik al zei, te klein voor gezinnen. Er past bijv. geen standaard pizza in.
De buitenkant wordt erg heet, dus oppassen met grijpende kinderhandjes.
Lastig aflezen van de knoppen, vooral bij mijn zwarte variant.
Geen temperatuur indicatie lampje. Hoewel hij razendsnel opwarmt, moet je een beetje gokken bij timer instellen.
Het is geen echte, snelle airfryer. Het is een hetelucht oven, dus duurt het wat langer voordat patat echt krokant is. Hij blinkt daarentegen wel uit als PFAS-vrije vervanger van je broodrooster en opwarmer voor kleinere maaltijden. Leuk om erbij te hebben, maar hij vervangt een gewone oven niet.

Dus ondanks de niet geringe uitgave van € 180,— ben ik er erg blij mee. Ik zal op mijn andere blog de recepten vermelden die ik speciaal voor deze oven maak, want er bestaat niet zoiets als een Safecourt kookboekje.

Misschien moet ik die jongens maar eens aanschrijven.

Daar staat tie dan, in dat grote gat:

De Graanrepubliek

Gisteravond zijn we naar de voorstelling De Graanrepubliek van Zummerbühne geweest en we zijn nog aan het nagenieten, wat was dat fantastisch!

Hoewel de voorstelling een heel eigen, geromantiseerde draai geeft aan het bekende boek van Frank Westerman, spat het spektakel van het podium. Een absolute uitblinker was Lotte Dunselman. 

In haar rol als verteller brengt zij dat met veel vuur. Ze loodst het publiek niet alleen op een soepele manier door de historische context, maar ze grijpt af en toe ook actief in het spel in. Wat een energie (èn conditie)!

Ook alle andere acteurs waren geweldig. En de muziek, de solisten, het koor, techniek en decor, kortom, het hele ensemble was weergaloos. Midden in een Groningse graanveld komt de geschiedenis echt tot leven. Met vlammende strijdliederen word je als publiek compleet meegezogen in de felle klassenstrijd.

Twee kampen

De arbeiders, gekleed in het rood, symboliseren de honger, de onderdrukking en de droom van de sociale revolutie. Geleid door de activistische Ludo Staak, die met een portret van Lenin en Het Kapitaal van Marx opkomt voor hogere lonen.

De herenboeren, gekleed in het blauw leven in welvaart, hoogmoedig en in ledigheid op hun landgoederen.

Voorafgaand aan de voorstelling hadden we ook de maaltijd geboekt. Dat was ook geweldig, volgens mij bijna helemaal veganistisch!

Er was gekookt door Kookpit en het menu was:

Zomerse tuinerwtensoep met kokos-muntolie

Polenta met wortelloofpesto

Venkelsalade met pompoenpitten

Gierst pannacotta met kersen, pruimen, lavendel en amandelkruim

Heel erg lekker en we zaten met leuke mensen aan tafel.

Een aandachtspuntje was wel in de pauze naar het toilet gaan. Voordat je die hele tribune af bent, in een langzaam lopende rij richting toiletten, daar weer lange rijen … voor iemand met een onbetrouwbare blaas wel een uitdaging. 

Het was een lange voorstelling, pas om 23:00 uur afgelopen. We waren wel voorbereid: kussentjes mee, dekentje, regenkleding. Maar op een paar spatjes na bleef het droog en het was helemaal niet koud. Kortom, een fantastische avond met een verhaal dat je recht in het hart raakt.

Opbouw:

Dagje strand Delfzijl (6)

Sinds 2021 gaan we elk jaar een dagje naar het strand van Delfzijl, als het een echte zomerdag met zo'n 30 graden wordt. Grappig, we doen dan steeds hetzelfde en maken ook ongeveer dezelfde foto's. Het wordt al een vast gebruik!

Beginnen met koffie bij het Eemshotel.

Tot mijn verbazing zag ik dat alle zwaluwnesten onder het hotel verdwenen waren. 

Wat ook verdwenen was, was het piertje, maar dat kwam omdat het hoog water was.

Ook nu weer 'bermtoeristen' gespot:

Het blijft een uniek plekje!

Veel mensen met kinderen genieten van het strand en het zeewater.

Een jonge zilvermeeuw schreeuwt om eten:

Zeekraal: Een zoutminnende plant, die bij de start van het project Marconi Buitendijks werd ingezaaid.

Honingklaver:

Terwijl ik verder naar planten speurde, hier bij Klein Schorrekruid, viel mijn oog op deze steen door de aparte oranje kleur:

Dit is een magmatisch stollingsgesteente, een vorm van graniet met een roze-oranje ader. Het klinkt romantisch dat deze oeroude steen, miljarden jaren oud gesteente, vanuit Zweden of Noorwegen in de ijstijd als zwerfsteen hier naar toe gekomen zou zijn.

Maar hij ligt op het strand van Delfzijl en is er gekomen dankzij moderne Nederlandse waterbouwkunde.

Even voelde ik de neiging opkomen om de steen mee naar huis te nemen, voor in de tuin, maar dat doe je niet en hij was ook nogal zwaar!

De grijze, roze en gemêleerde blokken zijn typisch Scandinavisch graniet, rechtstreeks geïmporteerd uit buitenlandse steengroeven omdat dit gesteente zwaar en hard genoeg is om eeuwenlang weerstand te bieden aan het zoute water en de getijden.

De natuurontwikkeling bij het Marconi-project in Delfzijl verloopt erg succesvol. Zowel voor de kustvogels als voor de specifieke zee- en kwelderplanten werpt het project zijn vruchten af. Een voorbeeld van hoe je met baggerslib en zand nieuwe natuur creëert!

Met de zouttolerante planten (halofyten) gaat het zelfs boven verwachting goed

Hier een informatief filmpje over het slib:

Net als elke keer wandelen we ook naar het voormalig visrestaurant De Kleine Zeemeermin. Inmiddels is het opgevolgd en heet nu Kiek op 't Wad, maar vandaag gesloten. 

Hoewel het hier met 26 graden wat koeler was dan elders, had deze bout het blijkbaar toch erg warm:

We vertrekken weer en de volgende stop is 't Zielhoes, voor wijn, bier en patat. Zoals altijd reuze gezellig daar.

Kersentijd

Dagelijks zien we weer grote zwermen spreeuwen overvliegen, een prachtig schouwspel! Het is blijkbaar een goed kersenjaar in onze dorpsbosjes. Behalve dat de kersenbomen volhangen, liggen de paden ook bezaaid. Wat een overvloed.

Mij was verteld dat deze wilde kersen niet lekker zijn, te zuur. Maar omdat er nu bij deze grote bomen, sommige takken lager hangen, kan ik ze plukken en proeven. Ze zijn inderdaad zuurder dan bijvoorbeeld de gekweekte kersen, maar niet oneetbaar. Ik vind ze eigenlijk lekkerder dan die mierzoete uit de winkel.

Zo kwam ik erachter dat er in onze bosjes twee soorten groeien. De Prunus avium (de inheemse stamvader van de gekweekte kers), Zoete kers genoemd, waarvan de boom wel meer dan 20 meter hoog worden.

En de Prunus cerasu, Zure kers of Morellen (in het zuiden van Nederland Krieken genaamd). Verschil met de Zoete kers is dat de Zure groeit als een kleine boom of struik. De kersen zijn inderdaad zuur, maar de volledig rijpe vond ik toch smakelijk. Voor taarten en jam zijn deze prima!

Ik besluit voor het ELM-diner morgen een taartje te maken van wild geoogst fruit. Terwijl ik zo door het bos struin vind ik ook nog rode en witte aalbessen.

Uit eigen tuin gebruik ik moerbeien en vruchten van het Krentenboompje. Die zijn nog niet ontdekt door de vogels.

Het is een heerlijk taartje geworden, met een bodem van amandelmeel, havermeel en gedroogde abrikozen. De vulling komt van dit recept.

De Cleyne Hortus

Leuk om weer eens andermans tuin te bekijken tijdens de Open Tuindagen van Groei&Bloei.
Vandaag gaan we naar Nieuw Beerta, naar de Cleyne Hortus.

De middeleeuwse tuinen zijn aangelegd op basis van een plattegrond van een klooster.

In de theetuin kun je heerlijk koffiedrinken met gebak met middeleeuwse namen. We kregen van de eigenaar een groot fotoboek aangereikt, waarin het hele proces van weiland naar wat het nu is. Er zijn verschillend tuinen met elk een eigen middeleeuws thema.

Het was een beetje somber weer, dan vallen de foto's altijd wat tegen.

Het weideparkje is een wild deel waar je ook heerlijk doorheen kunt struinen:

Groot koolwitje:

Puntbijvlieg: